Internationale nummers bellen: +, 00 en landcodes

Elk internationaal telefoonnummer is opgebouwd uit dezelfde paar onderdelen, en toch gaat het bellen ervan geregeld mis: een nummer dat vanuit Duitsland werkt, doet het niet vanuit de VS; een nummer dat je van een website kopieert, gaat nergens over; een opgeslagen contact werkt opeens niet meer op vakantie. In deze gids halen we een internationaal nummer stap voor stap uit elkaar — het plusteken, de uitbelcodes 00 en 011, landcodes, netnummers en die lastige eerste nul — zodat je elk nummer ter wereld vanaf elke telefoon in één keer goed belt.

Zo zit een internationaal nummer in elkaar

Neem een vaste lijn in Berlijn, voluit in internationaal formaat: +49 30 123456. Van links naar rechts:

Mobiele nummers volgen hetzelfde patroon, alleen wijst het middelste deel naar een mobiel netwerk in plaats van een stad: een Duits mobiel nummer ziet eruit als +49 1512 3456789, een Nigeriaans als +234 802 123 4567.

Het plusteken: één voorvoegsel dat overal werkt

De + is geen echt cijfer dat over de lijn gaat — het is een afkorting voor "vul hier de uitbelcode in van het land waar ik nu ben". Elke mobiele telefoon van de afgelopen twintig jaar begrijpt het: houd de 0-toets ingedrukt en de + verschijnt. Bel je +291 7 123 456, dan vult je telefoon vanzelf de juiste uitbelcode in, waar ter wereld je ook staat.

Precies daarom is het internationale formaat het enige formaat dat het waard is om op te slaan. Een contact dat als +44 20 1234 5678 in je telefoon staat, werkt vanuit Londen, Lagos en Los Angeles; hetzelfde nummer als 020 1234 5678 werkt alleen binnen het Verenigd Koninkrijk.

Uitbelcodes: 00, 011 en de andere uitgangen

Voordat het plusteken bestond, bepaalde elk land zijn eigen "uitgang" — het voorvoegsel dat het netwerk vertelt dat het gesprek het land verlaat. Die codes bestaan nog steeds, en je komt ze nog tegen op vaste lijnen, kantoortelefoons en oudere mobieltjes:

Hoef je maar één regel van deze tabel te onthouden, kies dan de laatste.

Landcodes: 1 tot 3 cijfers, zonder overlap

Landcodes zijn per werelddeel uitgedeeld, en daarom beginnen buurlanden vaak met hetzelfde cijfer: 1 dekt de Verenigde Staten en Canada, codes met 3 en 4 zijn Europees — het Verenigd Koninkrijk heeft +44, Duitsland +49, Italië +39 — en het grootste deel van Afrika begint met een 2: Nigeria heeft +234, Ethiopië +251, Eritrea +291.

Het systeem is zo ontworpen dat geen enkele volledige code het begin van een andere is — +1 bestaat, dus geen andere code begint met 1. Je telefoon weet daardoor altijd waar de landcode ophoudt en de rest van het nummer begint, ook zonder de spaties.

Dit zijn tien populaire bestemmingen met hun code en een correct geformatteerd voorbeeldnummer — elke regel linkt naar het actuele minuuttarief:

De code, het actuele tarief en het nummerformaat van elk ander land vind je op onze pagina met alle bestemmingen.

De eerste nul: weglaten — bijna altijd

Hier zit de fout achter de meeste mislukte internationale gesprekken. Binnen veel landen draai je een 0 vóór het netnummer: een Londenaar belt 020 1234 5678, een Berlijner 030 123456. Die nul is een binnenlands voorvoegsel — hij betekent "interlokaal, maar binnen dit land" — en moet weg zodra je vanuit het buitenland belt: +44 20 1234 5678, +49 30 123456.

Leest een familielid je dus een nummer voor dat met 0 begint, vervang die nul dan door + en de landcode. Wie +44 020 … belt, krijgt een beleefde foutmelding in plaats van een beltoon.

De beroemde uitzondering is Italië: daar hoort de eerste nul van een vast nummer bij het nummer zelf en blijft hij staan — een vaste lijn in Rome is +39 06 1234 5678, mét nul. Italiaanse mobiele nummers hebben daarentegen nooit een nul gehad. Twijfel je, dan toont elke landenpagina bij ons een correct geformatteerd voorbeeld voor dat land.

Netnummers: het adres binnen het land

Bij vaste nummers pinnen de cijfers na de landcode het gesprek vast op een stad of regio: 20 is Londen, 1 is Parijs, 212 is New York, 11 is Addis Abeba, 1 is Lagos. Grote steden kregen korte netnummers toen cijfers nog schaars waren — het patroon is een kleine plattegrond van de telefoongeschiedenis: Mexico-Stad heeft 55, Mumbai 22.

Daar volgen twee dingen uit. Ten eerste: een netnummer is vanuit het buitenland nooit optioneel — een "standaardstad" bestaat niet. Ten tweede: mobiele nummers hebben helemaal geen geografie. Een Brits nummer dat met +44 74… begint, hoort bij een persoon, niet bij een plek, en verhuist gewoon mee. Elke eFon-landenpagina toont bovendien de netnummers van de grote steden, zodat je in één oogopslag ziet waar een onbekend vast nummer overgaat.

De vier klassieke fouten

1. De eerste nul laten staan — +44 020… in plaats van +44 20… (behalve bij een Italiaanse vaste lijn).
2. De landcode dubbel draaien — een nummer gekopieerd als 0049 30… en daar nog eens +49 voor zetten.
3. Contacten in lokaal formaat opslaan — thuis werkt het, maar het houdt op zodra jij of het nummer een grens oversteekt.
4. Denken dat 00 vanuit de VS werkt — nee; Noord-Amerika belt uit met 011. Met de + speelt de vraag niet eens.

Eén keer goed opslaan, voor altijd goed bellen

De praktische les past in één zin: sla elk buitenlands contact op in het volledige internationale formaat, beginnend met +, en je hoeft nooit meer na te denken over uitbelcodes of binnenlandse nullen.

Dan blijft alleen de prijs nog over. In de eFon-app kies je het contact gewoon uit je eigen telefoonboek en regelt de app alle voorvoegsels voor je — en omdat het dure internationale stuk van de route via internet loopt, betaal je één helder minuuttarief zonder starttarief, tot 90% minder dan wanneer je hetzelfde nummer rechtstreeks via je mobiele abonnement belt. Alleen jouw kant heeft internet nodig: degene die je belt neemt een gewoon gesprek aan op mobiel of vaste lijn, zonder app. Check het actuele tarief op de pagina van elke bestemming — van bellen naar Eritrea tot bellen naar de Verenigde Staten — bel het nummer in het nette +-formaat, en het moeilijkste aan een internationaal gesprek is nog bedenken waar je het over gaat hebben.